Ο Σταυρός και η δική μας σωτηρία

Κυ­ρι­ακὴ τῆς Σταυ­ρο­προ­σκυ­νή­σεως σή­μερα, προ­σκυ­νοῦμε τὸν Τί­μιο Σταυρό, ἐ­πάνω στὸν ὁ­ποῖο καρ­φώ­θηκε ὁ Κύ­ριος γιὰ τὴ σω­τη­ρία μας. Ὁ Σταυ­ρὸς ὅ­μως δὲν μᾶς ὑ­πεν­θυ­μί­ζει μόνο πόσο μᾶς ἀ­γά­πησε ὁ Θεός,· μᾶς ὑ­πεν­θυ­μί­ζει καὶ ποιὰ εἶ­ναι ἡ ἀ­λη­θινὴ χρι­στι­α­νικὴ ζωή, ποιὰ εἶ­ναι ἡ σταυ­ρικὴ ζωή, ποὺ κα­λεῖ­ται νὰ ζή­σει κάθε συ­νει­δη­τὸς πι­στός, γιὰ νὰ σω­θεῖ. Γι’ αὐτὸ θὰ ἀ­να­φερ­θοῦμε στὴ συ­νέ­χεια στὰ βα­σικὰ γνω­ρί­σματά της, αὐτὰ ποὺ ἀ­να­φέ­ρει ὁ Κύ­ριος στὸ ση­με­ρινὸ Εὐ­αγ­γε­λικὸ ἀ­νά­γνω­σμα, καὶ στὸ πῶς θὰ κατορ­θώ­σουμε νὰ ζή­σουμε τὴ ζωὴ τοῦ σταυ­ροῦ.

Πρῶτο γνώ­ρι­σμα τῆς σταυ­ρι­κῆς ζωῆς εἶ­ναι τὸ ἴ­διο τὸ προ­σκλη­τή­ριο τοῦ Κυ­ρίου: « Ὅ­στις θέ­λει ὀ­πίσω μου ἀ­κο­λου­θεῖν…». Ἐ­κεῖ­νος ποὺ θέ­λει νὰ μὲ ἀ­κο­λου­θεῖ ὡς μα­θη­τής μου… τί πρέ­πει νὰ κά­νει; «Ἀ­παρ­νη­σά­σθω ἑ­αυ­τόν», λέει πρῶτα-πρῶτα ὁ Κύ­ριος.

Ἂς ἀρ­νη­θεῖ τὸν ἑ­αυτό του. Νὰ λη­σμο­νή­σει τὸ κακὸ πα­ρελ­θόν του καὶ νὰ ἀρ­νη­θεῖ τὸ ἀν­τί­θετο πρὸς τὸ θέ­λημα τοῦ Θεοῦ θέ­λημά του. Ἡ σταυ­ρικὴ ζωὴ εἶ­ναι ζωὴ αὐ­τα­παρ­νή­σεως, ζωὴ ἀ­γῶ­νος ἐ­ναν­τίον τῆς ἁ­μαρ­τίας. Καὶ κατό­πιν συμ­πλη­ρώ­νει «Καὶ ἀ­ράτω τὸν σταυ­ρὸν αὐ­τοῦ»·· ὅ­ποιος θέ­λει νὰ μὲ ἀ­κο­λου­θεῖ, ὀ­φεί­λει νὰ ση­κώ­σει τὸν σταυρό του. Σή­μερα ὅ­ταν λέμε «ση­κώνω τὸν σταυρό μου», ἐν­νο­οῦμε «κάνω ὑ­πο­μονὴ στὶς θλί­ψεις μου». Στὸ συγ­κε­κρι­μένο χω­ρίο ὅ­μως ἡ ση­μα­σία εἶ­ναι δι­α­φο­ρε­τική. Ὅ­ταν τὰ ἔ­λεγε αὐτὰ ὁ Κύ­ριος, ὁ σταυ­ρὸς δὲν εἶχε ἐ­ξα­γι­α­σθεῖ ἀ­κόμη ἀπὸ τὴ θυ­σία Του. Ἦ­ταν τὸ μέσο τῆς πιὸ σκλη­ρῆς θα­να­τι­κῆς ποι­νῆς. Τὸ ἄ­κου­σμα τῆς λέ­ξεως «σταυ­ρὸς» τότε γιὰ αὐ­τοὺς τοὺς λό­γους καὶ σή­μερα γιὰ ἄλ­λους προ­κα­λοῦσε φρίκη.

Ἡ φράση λοι­πὸν αὐτὴ ση­μαί­νει «νὰ ἀ­να­λά­βει κα­θέ­νας τὸν σταυρὸ πάνω στὸν ὁ­ποῖο θὰ τὸν καρ­φώ­σουν, σὰν νὰ ἔ­λεγε ὁ Κύ­ριος: «νὰ πά­ρει τὸ ξί­φος μὲ τὸ ὁ­ποῖο θὰ τὸν ἀ­πο­κε­φα­λί­σουν». Συ­νε­πῶς τὸ «ἀ­ράτω τὸν σταυρὸν αὐ­τοῦ» δη­λώ­νει τὸν βα­θμὸ τῆς αὐ­τα­παρ­νή­σεως ποὺ ζητεῖ ὁ Κύριος,· δη­λαδὴ νὰ Τὸν ἀ­κο­λου­θοῦμε μὲ ἀ­πό­φαση θα­νά­του, ὡς μελ­λο­θά­να­τοι, προ­κει­μέ­νου νὰ μεί­νουμε πι­στοὶ στὸ θέ­λημά Του.

Συ­νε­πῶς ὁ Χρι­στι­α­νὸς ποὺ εἰ­λι­κρινὰ θέ­λει νὰ ζή­σει τὴ χρι­στιανικὴ ζωὴ παίρ­νει μιὰ ἀ­πό­φαση. Στὴ ζωή μου δὲν κάνω πλέον αὐτὸ ποὺ θέλω ἐγώ, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ θέ­λει ὁ Θεός. Θὰ κάνω τὸ θέ­λημα τοῦ Θεοῦ, ὅ,τι κι ἂν μοῦ κο­στί­σει, δι­ότι ὁ ἐ­σταυ­ρω­μέ­νος βίος εἶ­ναι ὁ βίος τῆς τε­λείας ὑ­πα­κοῆς στὸ θέ­λημα τοῦ Θεοῦ, τῆς τε­λείας αὐ­τα­παρ­νή­σεως, τῆς ἄ­κρας τα­πει­νώ­σεως.

Θαυ­μά­ζουμε ἀ­σφα­λῶς τὸ πο­λί­τευμα τοῦ σταυ­ροῦ, ὅ­πως τὸ βλέ­πουμε μά­λι­στα στοὺς βί­ους τῶν Ἁ­γίων μᾶς συγ­κι­νεῖ, ἀλλὰ καὶ μᾶς φο­βί­ζει. Βλέπουμε τὸν ἑ­αυτό μας πολὺ ἀ­δύ­ναμο. Τί μπο­ρεῖ νὰ μᾶς βο­η­θή­σει, ὥ­στε νὰ ζή­σουμε τὴ ζωὴ τοῦ σταυ­ροῦ;

Ὁ ἴ­διος ὁ Σταυ­ρὸς τοῦ Κυ­ρίου θὰ μᾶς ἐ­νι­σχύ­σει, ὥ­στε νὰ νι­κή­σουμε τὸν κακὸ ἑ­αυτό μας. Νὰ προ­σκυ­νοῦμε τὸν Σταυρό, νὰ φο­ρᾶμε Σταυρό, νὰ κά­νουμε συ­χνὰ καὶ μὲ εὐ­λά­βεια τὸ ση­μεῖο τοῦ Σταυ­ροῦ. Θὰ ζή­σουμε τὴ σταυ­ρικὴ ζωὴ μὲ τὴ δύ­ναμη τοῦ Σταυ­ροῦ.

Οἱ ἅ­γιοι θε­ο­φώ­τι­στοι Πα­τέ­ρες, οἱ τόσο αὐ­στη­ροὶ στὴν προ­σω­πική τους ἄ­σκηση, ὁ­μι­λοῦν μὲ πολλὴ συμ­πά­θεια καὶ κα­τα­νό­ηση στὴν ἀ­δυ­να­μία τοῦ πι­στοῦ. Ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Πα­λα­μᾶς σὲ μιὰ ὁ­μι­λία του, ποὺ ἐκ­φώ­νησε σὰν σή­μερα, Κυ­ρι­ακὴ τῆς Σταυ­ρο­προ­σκυ­νή­σεως, μᾶς δι­δά­σκει: «Σᾶς μί­λησα γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ σταυ­ροῦ. Κα­νεὶς ἂς μὴν ἀ­πελ­πι­στεῖ ἢ ἂς μὴ δυ­σφο­ρή­σει μὲ ὅσα ἄ­κουσε. Ἀλλ’ ἀ­φοῦ μά­θει πόσα ὀ­φεί­λει στὸ Δε­σπότη, ἂς Τοῦ προ­σφέ­ρει ὅ,τι μπο­ρεῖ μὲ με­τρι­ο­φρο­σύνη, ἡ ὁ­ποία θὰ ἀ­να­πλη­ρώ­σει τὸ ὑστέ­ρημά του».

Δη­λαδὴ ἀ­νά­λογα μὲ τὶς μι­κρές μας δυ­νά­μεις νὰ κα­τα­βάλ­λουμε κάθε προ­σπά­θεια, νὰ δεί­χνουμε κάθε φι­λο­τι­μία καὶ ἐ­πι­μέ­λεια γιὰ τὴ σω­τη­ρία τῆς ψυ­χῆς μας. Νὰ προ­σφέ­ρουμε στὸν Κύ­ριό μας ὅ,τι πε­ρισ­σό­τερο μπο­ροῦμε. Δὲν μπο­ροῦμε νὰ ἀ­γω­νι­στοῦμε τόσο ἔν­τονα ὅσο οἱ Ἅ­γιοι; Μπο­ροῦμε ὅ­μως νὰ ἀ­γω­νι­στοῦμε νὰ καλ­λι­ερ­γή­σουμε τὸ ἴ­διο φρό­νημα ἀ­πο­λύ­τως ἀ­συμ­βί­βα­στοι μὲ τὴν ἁ­μαρ­τία. Ὁ Θεὸς καὶ ἐ­κεί­νους θὰ στε­φα­νώ­σει καὶ ἐ­μᾶς θὰ ἐ­λε­ή­σει.

Ὁ Τί­μιος Σταυ­ρός, ποὺ ὑ­ψώ­νει σή­μερα ἡ Ἐκ­κλη­σία μας, δὲν εἶ­ναι μόνο σύμ­βολο αὐ­τα­παρ­νή­σεως, ἀλλὰ καὶ σύμ­βολο νί­κης καὶ πηγὴ Χά­ρι­τος καὶ δυ­νά­μεως. Ἂς μὴ στε­κό­μα­στε μόνο στὴν κα­κο­πά­θεια ποὺ δη­λώ­νει. Κυ­ρίως ἂς ἀ­να­λο­γι­ζό­μα­στε ὅτι προ­σκυ­νών­τας τὸν Σταυρὸ καὶ συ­σταυ­ρού­με­νοι κα­θη­με­ρινὰ μὲ τὸν Χρι­στό, λαμ­βά­νουμε πολλὴ τή Χάρη του, κα­ται­σχύ­νουμε τοὺς δαί­μο­νες, κερ­δί­ζουμε τὴν αἰ­ω­νι­ό­τητα. Ὁ δρό­μος πρὸς τὸν Γολ­γοθᾶ εἶ­ναι ὁ μό­νος δρό­μος πρὸς τὴν Ἀ­νά­σταση.

Νὰ εὐ­χη­θοῦμε νὰ ζή­σουμε τὴ σταυ­ρικὴ ζωὴ μὲ ὅσο τὸ δυ­να­τὸν με­γα­λύ­τερη συ­νέ­πεια, ὥ­στε νὰ γευ­θοῦμε καὶ τὴν ἀ­νέκ­φρα­στη χαρὰ τῆς Ἀ­να­στά­σεως. Ἀμήν.

Facebook Comments

, , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *